صبح روز ششم نبرد در کانال کمیل

صبح روز ششم نبرد و پنجمین روز حضور مادر ڪانال، مصادف با بیست و دوم بهمن بود.

بعثی ها فشار خود را افزایش دادند، ولےتعداد اندڪی کہ باقے مانده بودند مقاومت میکردند.

نزدیک هاے ظهر تقریباً مهمات ما تمامشده بود. #ابــراهیـــم_هـــادی بچه هاے بے رمق ڪانال را در گوشہ ای جمع ڪرد وبرایشان صحبت ڪرد:

بچه ها غصہ نخورید، حالا ڪه مردانہتصمیم گرفتید و ایستادید، اگر همہ هم شهید شویم، تنها نیستیم. مطمئن باشید مادرمانحضرت زهرا (س) می آید و به ما سر میزند.

بغض بچه ها ترڪید.صداے هق هق شان همه یڪانال را پر ڪرده بود. به پهناے صورت اشک میریختند.

ابراهیم ادامه داد: غصہ نخورید. اگر درغربت هم شهید شویم، مادرمان ما را تنها نمیگذارد!

این حرف آتشے سوزان بود کہ به خرمن جانبچه ها افتاد و وجودشان را به آتش کشید.

بچه هایے که گرسنگے، تشنگے و جراحتبسیار خم به ابرویشان نیاورده بود، دیگر تاب و قرار از ڪف داده بودند و زار زار مےگریستند.

با صدایے گرفته و لب هایے ترڪ خورده،مادر را صدا میکردند و بہ صورتهایشان سیلے میزدند.

رزمندهاے فریاد میزد: مادر، به خدا قسماگر گردان ڪمیل در مدینہ بود هرگز